Ziep, Rolstoel, Toverpaard, het kinderboek van Freek van Duin

Begin 2014 werd ik door Mijn Geheim op pad gestuurd voor een dubbelinterview met Freek van Duin, een 23-jarige jongeman met de ziekte van Duchenne, en zijn moeder Ria. Twee mensen met een enorm positieve inslag en ik zal nooit het hilarische moment vergeten hoe ze samen plotseling Brigitte Kaandorp imiteerden: “Ik heb een heel zwaar leven… echt heel zwaar… alles is voor mij ontzettend moeilijk… moeilijk, moeilijk, moeilijk…” Ik lag onder de tafel van het lachen.

Lees hier mijn interview met Freek: https://www.mijngeheim.nl/wp-content/uploads/2019/01/MG1401p04_08Duchenne.pdf

Directe aanleiding van het interview was Freeks boek: Duchenne, Het leven als een schaakspel, geschreven onder het pseudoniem Freark Alexander, zijn officiële Friese naam. Ondertussen speelde Freek al met een idee over een tweede boek en dat is zojuist uitgekomen! Een enorme prestatie als je je bedenkt dat hij enkel zijn vingers kan bewegen!

Het kinderboek Ziep, Rolstoel, Toverpaard is geïllustreerd door tekenaar Kees Koorevaar. Tim Knol en zijn platenmaatschappij Excelsior boden aan om het boek uit te brengen in combinatie met een soundtrack.

lees alles hierover op Freeks website: https://www.freekvanduin.com

en bestel het boek en de cd in de shop van Excelsior: https://shop.excelsior-recordings.com/products/freek-van-duin-ziep-rolstoel-toverpaard

Leven met een dwarslaesie

Niek van den Adel

Toen ik Niek van den Adel interviewde kon ik natuurlijk niet bevroeden dat ik twee jaar later zelf met een dwarslaesie zou moeten leren leven, al heb ik godzijdank een partiële dwarslaesie en geen complete zoals Niek.

Tijdens mijn interne revalidatie op de dwarslaesie afdeling van Reade heb ik veel mensen zoals Niek ontmoet. Ongelooflijk sterk, humorvol en altijd optimistisch, in elk geval aan de buitenkant. Zijn boek Crash lag tijdens de voorlichtingsmiddagen op de leestafel. Nadien heb ik het onderstaande interview met hem nog eens doorgelezen, maar toch met een heel andere blik… Zo zie je maar, elk interview is slechts een momentopname. Ik zou hem nu waarschijnlijk weer heel andere vragen stellen.

MG1604p04_08TussenDeRegels

Onverwacht medeleven

concertgebouw tram blog

5 juli 2017

Vandaag voor het eerst met de tram en de benenwagen naar de huisarts gegaan. Op de terugweg zag ik een zwerver op een bank zitten. Hij wenkte me: “Ga ff zitten meid! Plek genoeg!” Ik strompelde bezweet naar hem toe en plofte naast hem op de bank. Hij vroeg waarom ik met krukken liep. “Een incomplete dwarslaesie? Wat is dat nou weer?” Ik vertelde hem wat het in mijn geval zoal inhoudt. “Joh, maar dat gaat toch wel weer over?” “Geen idee”, antwoordde ik hem eerlijkheidshalve. Z’n ogen werden rood en nat. “Zit je nu te huilen?” vroeg ik een beetje verbaasd. Hij kon even geen woord uitbrengen en snikte toen: “Ik zou er denk ik niet mee kunnen leven… Ik vind het zó erg voor je!” Ik sloeg m’n arm om hem heen en zei dat er nog veel ergere dingen zijn, en dat het met mij langzaamaan vast beter zou gaan.

Daar zat ik dan, op een bankje voor het Concertgebouw een man te troosten die verdrietig werd vanwege mijn verhaal. Wat een onverwacht medeleven van een onbekende die ongetwijfeld zelf ook veel achter de rug heeft. Toen ik hem gedag had gezegd, liep ik ineens veel lichter, ontroerd door deze hartverwarmende ontmoeting.